|
29-11-2006 - Verslaving
Wanneer je te lang thuis zit, zoals ik, ga je nadenken over bepaalde dingen. Zo eet ik me nog een keer rond in alles wat ik maar kan pakken en wat aanwezig is in huis. Vooral uit verveling hoor.. En dus geen verslaving. Hoewel je uiteraard ook aan eten verslaafd kan zijn. Maar net zo goed aan drugs, alcohol, slechte relaties, muziek, lezen en noem het maar op.
Overal waar je veel van neemt, is nog geen verslaving; overal waar je TE veel van neemt, en je kunt er niet mee stoppen, is een verslaving. Sommige goed, kijk naar lezen, muziek luisteren, sporten oid, sommige heel erg slecht, zoals drugs of alcohol.
Maar ook slechte relaties. Of foute mannen. Een tijd lang heb ik dat gehad. Hoe fouter de kerel, hoe leuker ik hem vond. Het bekende afzetten tegen je ouders, deed ik als de beste. Als mijn ouders zeiden dat het misschien niet zo'n goed idee was, was ik niet bij de desbetreffende jongen/man weg te slaan. Je kent het vast wel..
Mijn situatie nu? Ik woon samen, gelukkig samen, en op kleine dingen na hebben wij het goed. Tja, de perfectie relatie bestaat nu eenmaal niet, maar je moet altijd proberen te zorgen om hier zo dicht mogelijk bij in de buurt te komen. Goed, je kunt maanden, jaren met elkaar omgaan zonder enige onenigheid. Maar wanneer je elkaar echt leert kennen, en juist dat is het leuke, zul je merken dat iemand toch echt wat anders is dan jij. Als normaal gevolg zul je hierdoor woordenwisselingen, discussies hebben. Erg leuk allemaal, zolang ze niet uit de hand lopen.
Een zin uit een nummer van een van mijn favo zangers: Samen een liefde begonnen, de toekomst verzonnen, de waarheid is harder, maar zeker niet minder mooi.
Wat hierin gezegd wordt, een sprookjesrelatie/huwelijk bestaat niet!! Toch laat mijn vriend mij af en toe voelen dat hij mij een echte prinses vindt...
Gepost door: deezjuh op 29-11-2006 om 14:11
|
|
27-11-2006 - Sport, blessures en leven
Neem de volgende situatie. Je bent sporter, op een hoog niveau. Goed, je krijgt nog altijd niet betaald, maar voor de kleding hoef je dan zelf ook niets toe te leggen. Het vervoer naar wedstrijden wordt geregeld, en er zijn echt daadwerkelijk jeugdspelers die jouw plaats in zouden willen nemen. Hoewel je geen basisspeler bent, speel je toch veel en speel je de laatste wedstrijden goed. Maar dan.. een blessure die je al 2 jaar hebt, speelt de laatste maanden weer op. Je besluit tot een kijkoperatie. Waar jij denkt aan een weekje of 2/3 herstel (wat mooi uitkomt wegens een competitiestop) denkt de fysiotherapie aan een week of 6. Een flinke tegenvaller.
En die tegenvaller heb ik nu. Ik zit thuis, te bedenken dat ik vanavond alweer niet kan sporten. Hoewel ik nog maar net fatsoenlijk weer kan lopen, en nog absoluut geen sprintje aan kan trekken, wil ik het veld op.
Ergenis is er dan ook wanneer ik, samen met mijn vriend, op zondagavond naar De Wedstrijden zit te kijken, waar de heer Sneijder weer eens van zich laat horen om er vervolgens uitgestuurd te worden. Overigens niet meer dan terecht. Goed, ik weet ook dat er tijdens de wedstrijd dingen worden geroepen die niet kunnen volgens de officiele normen. Ik doe daar zelf aan mee, en geloof me, ik hoor ook regelmatig mijn tegenstanders wat roepen naar mij wat niet al te vriendelijk is. Wanneer de wedstrijd echter is gespeeld, ben ik alles weer vergeten, net als mijn tegenstanders. Het verschil: ik ben er wel eerlijk over. Ik hoorde Sneijder vertellen dat hij het tegen zijn tegenstander had, terwijl vanuit elke camerahoek te zien was tegen wie hij het had. Als je je mond dan open doet, geef dat dan eerlijk toe.
Persoonlijk zul je mij nooit verder horen roepen dat: euh rotwijf oid. Ik kijk wel uit dat een scheidsrechter me hoort en ik rood krijg. Maar tja, ik krijg dan ook geen miljoenen euro's per jaar, of ik de wedstrijd nu uitspeel of niet... Schorsing zal volgens op de kaart van Sneijder, en thuiszitten met een schorsing moet een beetje voelen zoals ik me nu ook voel. Ik wil zo graag, maar mag en kan niet spelen...
Goed, mijn vriend (ik woon samen) begrijpt het gelukkig. Hij heeft begrepen hoe belangrijk mijn sport is voor mij, en dat ik gek word als ik het niet kan. Hij begrijpt ook mijn buien daarbij. Blij dat ik weer normaal kan lopen, maar gefrustreerd dat het niet snel genoeg gaat.
Hierover nadenkend; is dat niet met alles in het leven? Gaat het niet altijd te langzaam als we snel willen, en te snel als we ergens goed en rustig van willen genieten? Life is playing with our minds. Wanneer je iets te graag wil, kun je wel vergeten dat je het krijgt! Voor mijn relatie van nu, was ik bijna 3 jaar vrijgezel. 3 jaar, waarvan ik het 1ste jaar heb zitten uithuilen, het 2de jaar uitbundig feest heb gevierd om te zien dat ik bestond, en het laatste jaar weer mezelf geweest. Een jaar waarin ik lekker ging stappen met de meiden, niet op zoek was, een geweldige avond genoot en naar huis ging met de meiden. En juist in dat jaar ontmoette ik mijn vriend. Niet verwacht, toch gekomen.. Zoals het leven gaat. Hoewel dit heel melodramatisch klinkt, is het toch gewoon de waarheid.
Gepost door: deezjuh op 27-11-2006 om 15:20
|
|
|